O Αμερικανός σκηνοθέτης θριάμβευσε με 5 βραβεία Όσκαρ για την ταινία “Anora”. Βλέπουμε ξανά τις τέσσερις πρώτες του ταινίες. 


Τελικά ήταν η χρονιά του Sean Baker. Το βλέπαμε να έρχεται κάποια στιγμή, δεν ξέραμε αν τώρα ήταν η ώρα, ανάμεσα σε άλλα «φαβορί» για τα βραβεία Όσκαρ όπως το “The Brutalist”, το “Emilia Perez”, “Dune Part Two” και το “Conclave”. 

Τελικά, ο 54χρονος Αμερικανός σκηνοθέτης και η δραματική κωμική ταινία “Anora”, όπου συναντάμε μία νεαρή Ρωσο-Αμερικανίδα σεξεργάτρια (Mikey Madison) να παντρεύεται στη Νέα Υόρκη τον επίσης νεαρό γιο (Mark Eydelshteyn) ενός Ρώσου ολιγάρχη, κάτι που οι γονείς του δεύτερου δεν αποδέχονται ούτε με … σφαίρες, θριάμβευσαν στα φετινά 97α βραβεία Όσκαρ, κερδίζοντας πέντε από αυτά στις κυριότερες κατηγορίες (Καλύτερη Ταινία, Καλύτερη Σκηνοθεσία, Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, Μοντάζ, ενώ η πρωταγωνίστρια Mikey Madison τιμήθηκε με το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου). 

Ο σκηνοθέτης ταινιών όπως το πολυαγαπημένο “The Florida Project”, το γενναίο “Tangerine” και το απολαυστικό “Red Rocket”, πάντα ρίχνει φως σε πρόσωπα που δε βρίσκονται στο spotlight αλλά στο περιθώριο και τα κάνει να λάμπουν, κάτι που βλέπουμε και στην τελευταία του ταινία. 

Θα διαβάσουμε πολλά για τον Sean Baker τις επόμενες μέρες. Θυμόμαστε τις τέσσερις πρώτες του ταινίες, σε αυτές που έβαλε γερά θεμέλια για την πιο δυνατή φωνή του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά σήμερα. 

Take Out (2004)

Η δεύτερη ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη ήταν και αυτή που τον έβαλε στον χάρτη των ανερχόμενων δημιουργών. Τη σκηνοθεσία την συνυπογράφει με την Ταϊβανο-Αμερικανίδα σκηνοθέτη και ηθοποιό Shih-Ching Tsou. Το “Take Out” είναι μία δραματική ταινία που ακολουθεί έναν παράνομο Κινέζο μετανάστη που δουλεύει σαν ντελιβεράς σε ένα κινέζικο take-out εστιατόριο στη Νέα Υόρκη. Προσπαθεί να περάσει απαρατήρητος από τις αρχές και την ίδια στιγμή να ξεπληρώσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στους διακινητές που τον έφεραν στη χώρα. 

Με ένα budget που δεν ξεπερνούσε τα 3 χιλιάδες δολάρια, ο Sean Baker και η Shih-Ching Tsou έφτιαξαν ένα μικρό ανεξάρτητο αριστούργημα, φέρνοντας την ηλεκτρική ενέργεια της Νέας Υόρκης στις οθόνες μας. Ποιος είπε ότι το Αμερικάνικο Όνειρο είναι για όλους;

Prince of Broadway (2008)

Παραμένουμε στη Νέα Υόρκη, με το “Prince of Broadway” να έρχεται τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά το “Take Out”.Ο Sean Baker ωριμάζει ακόμα περισσότερο με μία ταινία που ισορροπεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και στο στιλ ντοκιμαντέρ. 

Πάντα ρίχνοντας φως και δίνοντας φωνή στους ανθρώπους του περιθωρίου, χωρίς να ωραιοποιεί τις καταστάσεις, το “Prince of Broadway” αφηγείται τη ζωή ενός (αληθινού) street hustler, που τη βγάζει μέρα με τη μέρα με διάφορες παράνομες δοσοληψίες και πουλώντας «μαϊμού» προϊόντα στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Μία μέρα μαθαίνει ότι έγινε πατέρας από την πρώην φίλη του. Πώς θα τα φέρει βόλτα κουβαλώντας ένα μωρό στο δρόμο; Δεν θέλει πολύ να έρθει η απόγνωση. Υπάρχει ελπίδα στο τέλος του τούνελ;

Starlet (2012)

To “Starlet” βρίσκει τον Sean Baker να μετακομίζει στη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ και να ανακαλύπτει το άλλο Λος Άντζελες. Το “Starlet” είναι ένα πραγματικά απολαυστικό ανεξάρτητο δράμα, αλλά ο δημιουργός θα περίμενε μέχρι το 2015 και το σοκ που λέγεται “Tangerine” για να κάνει το breakthrough (πόσο μάλλον με το “The Florida Project” του 2017). Οι γερές βάσεις είχαν μπει.

Η Jane ή αλλιώς Tess είναι μία 21χρονη ηθοποιός adult ταινιών (ρόλο που ενσαρκώνει η Dree Hemingway, με προπάππου τον Ernest Hemingway) που μοιράζεται με άλλα άτομα ένα διαμέρισμα στην San Fernando Valley του Λος Άντζελες (γνωστή και σαν «πρωτεύουσα του πορνό»). Σε ένα παζάρι μεταχειρισμένων αντικειμένων που «τρέχει» η 85χρονη γειτόνισσα Sadie, η Jane αγοράζει ένα θερμός και ανακαλύπτει κρυμμένο μέσα του ένα μεγάλο μασούρι από χαρτονομίσματα. Θα το πει στην Sadie;

Four Letter Words (2000)

Το ντεμπούτο του Sean Baker πριν από 25 χρόνια έδειξε απτά δείγματα γραφής του μεγάλου ταλέντου του δημιουργού, χωρίς να είναι κάτι τόσο original και καινοτόμο. Η low budget ταινία ακολουθεί τρία φιλαράκια από το σχολείο που συναντιούνται κάποια χρόνια αργότερα σε ένα μεγάλο πάρτι. Εκεί που έχει «σκάσει» κάθε καρυδιάς καρύδι έχει και τα πίνει. Καθώς η ώρα προχωράει και η διάθεση αρχίζει να πέφτει, τα φιλαράκια συνεχίζουν το σερί ανωριμότητας και η φιλία τους θα δοκιμαστεί.  

Ο ρυθμός είναι γρήγορος, οι χαρακτήρες και οι διάλογοι αληθινοί και οι ηθοποιοί παίζουν με μοναδική φυσικότητα, με το “Four Letter Words” να είναι μία πολύ καλή πρώτη ταινία (με τα δικά της μειονεκτήματα).